Best Longreads of the year - Longform →
Best Longreads of the year - Longreads →
Áhugaverðar plötur
Hið ágæta vefrit Rjóminn hefur birt fyrri hluta lista yfir bestu plötur ársins 2011, fram til þessa. Þetta er ágætur listi og ágæt tillaga um efni sem maður ætti ef til vill að kynna sér betur, eins og slíkir listar gjarnan eru þegar vel tekst til.
Ég saknaði hins vegar nokkurra platna á þessum lista sem hafa vakið athygli mína á árinu. Það er mjög líklegt að einhverjar þeirra eigi eftir að birtast á síðari hluta listans, sem er áræðanlega væntanlegur von bráðar. En ég ákvað samt að stilla upp lista yfir áhugaverðar plötur sem ég hef hlustað á árið 2011, en saknaði af þessum lista Rjómans.
Hér eru þær í engri tiltekinni virðingar- eða eftirlætisröð:
Gil Scott-Heron & Jamie XX - We’re New Here
Breiðskífa Gil Scott-Heron sem kom út 2010, I’m New Here, reyndist vera hans síðasta. Remix Jamie úr The XX hefur hins vegar verið ein af mínum uppáhaldsplötum á þessu ári.
Touché Amoré - Parting the Seas Between Brightness and Me
Frábær plata frá þessu eðal hardcore-bandi sem sendi fyrir tveimur árum frá sér virkilega góða plötu sem heitir To Beat a Dead Horse. Þessi er þroskaðri og að öllu leyti betri, svona eins og 12 ára viský.
Lykke Li - Wounded Rhymes
Önnur breiðskífa hinnar sænsku Lykke Li Zachrisson, sem vakti fyrst athygli fyrir samstarf sitt við Peter, Björn och John, og Kleerup. Indí-pop með smá skurði.
The Antlers - Burst Apart
Brooklyn bandið The Antlers fylgir eftir plötu sinni Hospice með þessu stórgóða albúmi. Ég er ekki frá því að mér finnist Hospice betri plata, en þessi er samt allrar athygli verð.
EMA - Past Life Martyred Saints
Erika M. Anderson hefur hlotið frekar einróma lof gagnrýnenda fyrir þessa plötu. Shoegaze/drone með sætu ívafi. Spennandi frumraun.
Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
Söngvaskáldið Kurt Vile hefur ótrúlega þægilega nærveru. Líitð uppáþrengjandi en alltaf velkominn.
Fucked Up - David Comes to Life
Kanadíska gleðipopps/síð-harðkjarna-blendingurinn Fucked Up hafa hlotið ákaflega jákvæðar viðtökur fyrir þessa plötu, enda er hún stórgóð. Hún er metnaðarfyllri en maður gerir kröfu um svona hversdags, 18 laga ópera sem þarf að skoða sem heild. Magnað myndband þetta.
The Joy Formidable - The Big Roar
Það kæmi mér ekki á óvart þó þetta yrði mín uppáhaldsplata á árinu þegar upp er staðið. Þetta er einfaldlega langbesta hljómsveit sem komið hefur frá Wales síðan Manic Street Preachers slitu þar barnsskónum.
Ég ætla ekki að gefa mig út fyrir að hafa verið sérlega duglegur við að hlusta á nýja tónlist á árinu, í það minnsta miðað við sum árin á undan. Allar tillögur um gott efni sem framhjá mér hefur farið eru því vel þegnar. Eins má fetta fingur út í þetta val mitt, en ekki án staðfastra raka og/eða sterkra skoðanna á málinu.